Koronka do św. Gemmy Galgani

Na początku: 
Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo, Wierzę w Boga

Na dużych paciorkach: (1 raz)
Święta Gemmo Galgani, Dziewico z Lukki
bez miary rozmiłowana w męce Chrystusa,
uproś dar Boży, który przyniesie ulgę mojej duszy,
a nade wszystko błagam o łaskę dla grzeszników,
aby mogli na zawsze zamieszkać
w Najświętszym Sercu Pana Jezusa.

Na małych paciorkach: (10 razy)
Święta Gemmo, w Serce Jezusa się wsłuchująca,
wybłagaj nam łaskę umiłowania i pełnienia woli Bożej.

Na zakończenie: (3 razy)
Najświętsze Serce Jezusa, rozkoszy Świętej Gemmy,
uwielbiamy Cię za dar Kościoła, naszej Matki,
gdzie przez sakramenty święte otrzymujemy
przebaczenie grzechów, umocnienie w dźwiganiu
codziennego krzyża i łaskę wzrastania w miłości,
której udzielasz nam przeobficie
w Najświętszym Sakramencie Ołtarza.

Święta Gemmo, wzorze życia eucharystycznego,
módl się za nami.


Autorem koronki jest o. Rafał Sebastian Pujsza CP.

Święta mistyczka

Kojarzona przez wielu wszystkim z pięknej krajobrazu i doskonałą kuchnią Toskania to region, który przez wieki pulsował żywą wiarą, rodząc dla dla Kościoła zastępy świętych. W ręce polskiego czytelnika trafia biografia świętej dziewicy z toskańskiej Lukki, Gemmy Galgani, autorstwa ks. Bernarda Gallizi. W przypadku mistyków biografie nigdy nie stanową suchej chronologii doczesnych zdarzeń, ale dotykają świata głęboko duchowego, tak jest i w przypadku biografii św. Gemmy.

Jej życie od dzieciństwa cechowała nadprzyrodzona otwartość na Boga. Od wczesnych lat przyszła święta lubiła rozważać mękę Jezusa Chrystusa, gorliwie zabiegała o naręcza cnót w swoim życiu i gorąco pragnęła znaleźć się w Niebie. W młodości to samo Niebo zadbało o duchowe kierownictwo Gemmy - jej przewodnikiem był Anioł Stróż, który ukazywał się świętej także pod ludzką postacią. Szczególne nabożeństwo św. Gemmy do Męki Pańskiej wiązało się z gotowością do umartwień i przyjmowania cierpień z miłości do Jezusa.

Gemma pragnęła stać się żertwą ofiarną w intencji nawrócenia grzeszników. 8 czerwca 1899 święta z Lukki otrzymała dar stygmatów, od młodości także ciężko chorowała. Gemma żyła w świecie, blisko ludzi, służąc im i pomagając, ale jednocześnie cała zanurzona była w sprawach Nieba. W mistycznych ekstazach rozmawiała z Jezusem, doświadczała wizyt dusz czyśćcowych, zmagała się z atakami demonów. Bardzo chciała wstąpić do klasztoru Sióstr Pasjonistek Klauzurowych, ale nie pozwoliły jej na to problemy zdrowotne.

Ksiądz Gallizia wielokrotnie oddaje głos św. Gemmie, cytując obszernie fragmenty jej dzienników i pism. Mistyczka z Lukki odeszła do Pana w opinii świętości zaledwie w wieku 25 lat i do dziś zadziwia głębią umiłowania Chrystusa. O orędownictwo św. Gemmę codziennie prosił Ojciec Pio, wielkie nabożeństwo miał do niej także św. Maksymilian Kolbe. Gemmę Galgani i Teresę z Lisieux ojciec Kolbe stawiał za wzór Rycerstwu Niepokalanej. Beatyfikacja Gemmy odbyła się w 1933 roku, a w roku 1940 Papież Pius XII dokonał jej kanonizacji. Książka ks. Bernarda Gallizi niesie potężny ładunek duchowego pokrzepienia, które płynie z życia świętej. Stanowi także zbiór cennych wskazówek, jak wzrastać w cnotach na drodze ziemskiego pielgrzymowania do Chrystusa.


Beata Falkowska

"Gemma Galgani. Święta, do której codziennie modlił się Ojciec Pio", ks. Bernard Gallizia, Wydawnictwo Esprit, 2017, s. 205.

za: Nasz Dziennik nr 291/2017, s.12.